04-03-2009, 05:03 PM
![[تصوير: 8.gif]](http://seyedmahdi.webng.com/Pic/8.gif)
========================= أَخْبَرَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَنْصُورٍ قَالَ قَالَ لِي هِشَامُ بْنُ الْحَكَم...
هشام بن حكم گويد: در مصر زنديقى بود كه سخنانى از حضرت صادق عليه السلام باو رسيده بود بمدينه آمد تا با آن حضرت مباحثه كند در آنجا بحضرت برنخورد، باو گفتند بمكه رفته است، آنجا آمد، ما با حضرت صادق (عليه السلام)
مشغول طواف بوديم كه بما رسيد: نامش عبد الملك و كينهاش ابو عبد اللَّه بود، در حال طواف شانهاش را بشانه امام صادق عليه السلام زد.
حضرت فرمود: نامت چيست؟ گفت :نامم عبد الملك، (بنده سلطان): فرمود: كنيهات چيست؟ گفت: كنيهام ابو عبد اللَّه (پدر بنده خدا) حضرت فرمود:
اين ملكى كه تو بنده او هستى از ملوك زمين است يا ملوك آسمان و نيز بمن بگو پسر تو بنده خداى آسمانست يا بنده خداى زمين.
هر جوابى بدهى محكوم مىشوى (او خاموش ماند).
هشام گويد: بزنديق گفتم چرا جوابش را نميگوئى؟ از سخن من بدش آمد، امام صادق (عليه السلام) فرمود: چون از طواف فارغ شدم نزد ما بيا.
زنديق پس از پايان طواف امام عليه السلام آمد و در مقابل آن حضرت نشست و ما هم گردش بوديم،
امام بزنديق فرمود: قبول دارى كه زمين زير و زبرى دارد؟
گفت: آرى.
فرمود: زير زمين رفتهاى؟
گفت: نه.
فرمود: پس چه ميدانى كه زير زمين چيست؟
گفت: نميدانم ولى گمان ميكنم زير زمين چيزى نيست!
امام فرمود: گمان درماندگى است نسبت به چيزى كه به آن يقين نتوانى كرد.
سپس فرمود: به آسمان بالا رفتهاى؟
گفت: نه.
فرمود: ميدانى در آن چيست؟
گفت: نه.
فرمود: شگفتا از تو كه نه بمشرق رسيدى و نه بمغرب، نه به داخل زمین رفته ای و نه به آسمان بالا رفتى و نه از آن گذشتى تا بدانى پشت سر آسمانها چيست و با اين حال آنچه را در آنها است (نظم و تدبيرى كه دلالت بر صانع حكيمى دارد) منكر گشتى.
مگر عاقل چيزى را كه نفهميده انكار مىكند؟
زنديق گفت: تا حال كسى غير شما با من اين گونه سخن نگفته است.
امام فرمود: بنا بر اين تو در اين موضوع شك دارى كه شايد باشد و شايد نباشد!
گفت :شايد چنين باشد. (
)امام فرمود: اى مرد كسى كه نمىداند بر آنكه مىداند برهانى ندارد، نادان را حجتى نيست.
اى برادر اهل مصر(
) از من بشنو و درياب، ما هرگز در باره خدا شك نداريم، مگر خورشيد و ماه و شب و روز را نمىبينى كه به افق در می آيند، و باز میگردند در حالی که با یکدیگر مشتبه نمی شوند، ناچار و مجبورند ، مسيرى جز مسير خود ندارند.اگر قوه رفتن دارند؟ پس چرا برميگردند، و اگر مجبور و ناچار نيستند چرا شب روز نميشود و روز شب نميگردد؟ اى برادر اهل مصر بخدا آنها براى هميشه ناچارند و آنكه ناچارشان كرده از آنها فرمانرواتر [محكمتر] و بزرگتر است.
زنديق گفت: راست گفتى.
سپس امام (عليه السلام) فرمود: اى برادر اهل مصر براستى آنچه را به او گرويدهايد و گمان مىكنيد كه دهر است، اگر دهر مردم را ميبرد چرا آنها را بر نمىگرداند
و اگر برميگرداند چرا نمىبرد؟ اى برادر اهل مصر همه ناچارند، چرا آسمان افراشته و زمين نهاده شده چرا آسمان بر زمين نيفتد، چرا زمين بالاى طبقاتش سرازير نميگردد و بآسمان نمىچسبد
و كسانى كه روى آن هستند بهم نمىچسبند.
قَالَ الزِّنْدِيقُ أَمْسَكَهُمَا اللَّهُ رَبُّهُمَا وَ سَيِّدُهُمَا زندیق گفت : خداوند آنها را نگه داشته است او که پروردگار و آقای آنهاست.
هشام : پس بدین ترتیب زندیق به دست امام صادق (ع) ایمان آورد.
حمران (كه در مجلس حاضر بود) گفت: فدايت اگر زنادقه بدست تو مؤمن میشوند، كفار هم بدست پدرت ايمان آوردند...
پس آن مومنی که به دست حضرت ابو عبدالله (ع) ایمان آورده بود عرض كرد: مرا بشاگردى بپذير.
امام عليه السلام به هشام فرمود:
او را نزد خود بدار و تعليمش ده.
هشام كه معلم ايمان اهل شام و مصر بود او را تعليم داد تا پاك عقيده شد و امام صادق (ع) از او راضی شد.(1)
=========== =========== ![[تصوير: salavat.gif]](http://seyedmahdi.webng.com/Pic/salavat.gif)
------------------------------------------
1 = اصول کافی ج 1 ص 74
