07-08-2009, 10:27 PM
پس از جنگ احد، حضرت علی (ع) در حالی كه هشتاد زخم بزرگ به بدنش رسیده بود به بدنش رسیده بود به مدینه برگشت و بستری شد. پیامبر (ص) به عیادت علی علیه السّلام رفت ، آن حضرت مانند آن بود كه گوشت جویده شده را روی پوست چرمی قرار دهند، وقتی كه رسول خدا(ص) او را در آن حال دید، قطرات اشك از دیدگانش جاری شد... پس از احوالپرسی ، دو زن جراح كه از طرف پیامبر (صلی اللّه علیه و آله) مأ مور زخم بندی بدن علی (ع) شده بودند به رسول اكرم (صلی اللّه علیه و آله) عرض كردند: ای رسول خدا (صلی اللّه علیه و آله) ما در مورد علی (ع) احساس خطر می كنیم ، چرا كه پارچه های زخم بندی را داخل هر زخمی كه می گذاریم ، از شكاف زخم دیگر بیرون می آید. عجیب اینكه : روایت شده : آن حضرت زخمهایش را كتمان می كرد و به كسی نمی گفت ، و گفتارش این بود: شكر و سپاس خدای را كه در جنگ نگریختم و پشت به دشمن نكردم . و بعد از شهادتش ، آثار آن زخمها را شمردند كه از سر تا قدم او اثر هزار زخم وجود داشت قربان ایثار و اخلاص و شكرگذاری تو ای علی بن ابیطالب .