07-08-2009, 10:29 PM
ابو بصیر گوید: از امام صادق (ع) پرسیدم ماجرای وادی یابس (بیابان شنزار) كه سوره عادیات در مورد ستودن جنگاوران قهرمان اسلام نازل شده كه در این وادی ، (در سال هشتم هجرت) جنگیدند چیست ؟
امام صادق(ع) فرمود: اهالی بیابان یابس كه دوازده هزار نفر سواره نظام بودند باهم ، پیوند محكمی و ناگسستنی بستند كه همه دست به دست هم نهند و تا سر حد مرگ پیش رفته و محمد (ص) و علی (ع) را بكشند. جبرئیل جریان را به رسول اكرم (ص) اطلاع داد رسول اكرم (ص) نخست ابوبكر را و سپس عمر را با سپاهی به سوی آنها فرستاد و آنها بی نتیجه باز گشتند. پیامبر (ص) این بار علی (ع) را با چهار هزار نفر از مهاجر و انصار به سوی وادی یابس رهسپار نمود. حضرت علی با سپاه خود سرازیر وادی شدند، به دشمن خبر رسید كه سپاه اسلام به فرماندهی علی (ع) روانه میدان هستند. دویست نفر از مردان مسلح دشمن ، به میدان تاختند علی (ع) با جمعی از اصحاب به سوی آنها رفتند، آنها گفتند شما كیستید و از كجا آمده اید؟ و چه تصمیم دارید؟
علی (ع) در پاسخ فرمود: من علی بن ابیطالب پسر عموی رسول خدا (ص) و برادر او و رسول او به سوی شما هستم ، شما را گواهی به یكتائی خدا و بندگی و رسالت محمّد (ص) دعوت می كنم ، اگر ایمان بیاورید، در نفع و ضرر، شریك مسلمین هستید.
آنها گفتند: سخن تو را شنیدیم ، آماده باش و بدانكه ما تو و اصحاب تو را خواهیم كشت .
علی (ع) به آنها فرمود:وای بر شما، مرا به بسیاری جمعیت خود و پیوند خود تهدید می كنید ؟ بدانید ما از خدا و فرشتگان و مسلمانان بر ضد شما كمك می جوئیم و لا حول و لا قوه الاّباللّه العلی العظیم .
دشمن به پایگاههای خود بازگشت و مستقر شد، علی(ع) نیز همراه اصحاب به پایگاه خود رفته و مستقر شدند، وقتی كه شب شد، علی (ع) دستور داد مسلمانان حیوانات خود را آماده كنند و افسار و زین و جهاز شتران را مهیا كنند و در آماده باش كامل برای حمله صبحگاهی به سر برند. وقتی كه سفیده سحر دمید، علی (ع) با اصحاب خود نماز خواند، سپس به سوی دشمن شبیخون زد و آنچنان آنها را غافلگیر كرد كه آنها تا هنگام درگیری نمی فهمیدند كه مسلمین از كجا بر آنها آنچنان سریع دست یافته اند، و آنها زیر دست و پای سواران سلحشور اسلام در آمدند، كه هنوز دنباله سپاه اسلام نرسیده بودند، پیش تازان اسلام ، جنگاوران دشمن را به هلاكت رسانده و علی (ع) شخصا هفت نفر از دلاوران پیشتاز دشمن را از پای در آورد، در نتیجه زنان و كودكانشان اسیر شدند و اموالشان بدست مسلمین در آمد.
جبرئیل امین پیروزی علی (ع) و سپاهیان اسلام را به پیامبر (ص) خبر داد، آنحضرت به منبر رفت و پس از حمد و ثنای الهی ، مردم مسلمان را از فتح مسلمین با خبر كرد، و به آنها اطلاع داد كه تنها دو نفر از مسلمین به شهادت رسیده اند. پیامبر (ص) و همه مسلمین از مدینه بیرون آمده و به استقبال علی (ع) شتافتند و در یك فرسخی مدینه با سپاه علی (ع) روبرو شدند، حضرت علی هنگامی كه پیامبر را دید از مركب پیاده شد، پیامبر (ص) نیز از مركب پیاده شد، و بین دو چشم علی (ع) را بوسید، و مسلمانان استقبال كننده نیز مانند پیامبر (ص) از مقام علی (ع) تجلیل كردند. و غنائم جنگی و اسیران و اموال دشمن كه بدست مسلمین رسیده بود مورد تماشای مسلمین قرار گرفت . جبرئیل امین نازل شد و سوره عادیات (صدمین سوره قرآن) به میمنت این پیروزی نازل كرد: و العادیات ضبحا، فالموریات قدحا، فالمغیرات صبحا، فاءثرن به نقعا، فوسطن به جمعا.
اشك شوق از چشمان پیامبر (ص)، سرازیر شد، و در اینجا بود كه آن گفتار معروف را به علی (ع) فرمود: یا علی لولا اننّی اشفق ان تقول فیك طوائف من امّتی ما قالت النصاری فی المسیج عیسی بن مریم لقلت فیك الیوم مقالا لا تمرّ بملاء من الناس الاّ اخذوا التّراب من تحت قدمیك . اگر نمی ترسیدم كه گروهی از امت من مطلبی را كه مسیحیان در باره حضرت مسیح (ع) گفته اند، در باره تو بگویند، در حق تو سخنی می گفتم كه از هر كجا عبور كنی خاك زیر پای تو را برای تبرك برگیرند
در آغاز سوره عادیات كه به مناسبت این پیروزی نازل شده پنج سوگند است كه در پنج آیه آمده و ترجمه آن را در اینجا می آوریم : سوگند به اسبان دونده كه به سوی میدان نفس زنان به پیش می روند، و بر اثر برخورد سم آنها به سنگها، برق از آنها می جهد، وصبحگاهان برق آسا بر دشمن حمله می برند و با حركت سریع خود ذرات غبار را در فضا می پراكنند و دشمن را در حلقه محاصره قرار می دهند پس دسته جمعی به قلب دشمن حمله ور می شوند.
امام صادق(ع) فرمود: اهالی بیابان یابس كه دوازده هزار نفر سواره نظام بودند باهم ، پیوند محكمی و ناگسستنی بستند كه همه دست به دست هم نهند و تا سر حد مرگ پیش رفته و محمد (ص) و علی (ع) را بكشند. جبرئیل جریان را به رسول اكرم (ص) اطلاع داد رسول اكرم (ص) نخست ابوبكر را و سپس عمر را با سپاهی به سوی آنها فرستاد و آنها بی نتیجه باز گشتند. پیامبر (ص) این بار علی (ع) را با چهار هزار نفر از مهاجر و انصار به سوی وادی یابس رهسپار نمود. حضرت علی با سپاه خود سرازیر وادی شدند، به دشمن خبر رسید كه سپاه اسلام به فرماندهی علی (ع) روانه میدان هستند. دویست نفر از مردان مسلح دشمن ، به میدان تاختند علی (ع) با جمعی از اصحاب به سوی آنها رفتند، آنها گفتند شما كیستید و از كجا آمده اید؟ و چه تصمیم دارید؟
علی (ع) در پاسخ فرمود: من علی بن ابیطالب پسر عموی رسول خدا (ص) و برادر او و رسول او به سوی شما هستم ، شما را گواهی به یكتائی خدا و بندگی و رسالت محمّد (ص) دعوت می كنم ، اگر ایمان بیاورید، در نفع و ضرر، شریك مسلمین هستید.
آنها گفتند: سخن تو را شنیدیم ، آماده باش و بدانكه ما تو و اصحاب تو را خواهیم كشت .
علی (ع) به آنها فرمود:وای بر شما، مرا به بسیاری جمعیت خود و پیوند خود تهدید می كنید ؟ بدانید ما از خدا و فرشتگان و مسلمانان بر ضد شما كمك می جوئیم و لا حول و لا قوه الاّباللّه العلی العظیم .
دشمن به پایگاههای خود بازگشت و مستقر شد، علی(ع) نیز همراه اصحاب به پایگاه خود رفته و مستقر شدند، وقتی كه شب شد، علی (ع) دستور داد مسلمانان حیوانات خود را آماده كنند و افسار و زین و جهاز شتران را مهیا كنند و در آماده باش كامل برای حمله صبحگاهی به سر برند. وقتی كه سفیده سحر دمید، علی (ع) با اصحاب خود نماز خواند، سپس به سوی دشمن شبیخون زد و آنچنان آنها را غافلگیر كرد كه آنها تا هنگام درگیری نمی فهمیدند كه مسلمین از كجا بر آنها آنچنان سریع دست یافته اند، و آنها زیر دست و پای سواران سلحشور اسلام در آمدند، كه هنوز دنباله سپاه اسلام نرسیده بودند، پیش تازان اسلام ، جنگاوران دشمن را به هلاكت رسانده و علی (ع) شخصا هفت نفر از دلاوران پیشتاز دشمن را از پای در آورد، در نتیجه زنان و كودكانشان اسیر شدند و اموالشان بدست مسلمین در آمد.
جبرئیل امین پیروزی علی (ع) و سپاهیان اسلام را به پیامبر (ص) خبر داد، آنحضرت به منبر رفت و پس از حمد و ثنای الهی ، مردم مسلمان را از فتح مسلمین با خبر كرد، و به آنها اطلاع داد كه تنها دو نفر از مسلمین به شهادت رسیده اند. پیامبر (ص) و همه مسلمین از مدینه بیرون آمده و به استقبال علی (ع) شتافتند و در یك فرسخی مدینه با سپاه علی (ع) روبرو شدند، حضرت علی هنگامی كه پیامبر را دید از مركب پیاده شد، پیامبر (ص) نیز از مركب پیاده شد، و بین دو چشم علی (ع) را بوسید، و مسلمانان استقبال كننده نیز مانند پیامبر (ص) از مقام علی (ع) تجلیل كردند. و غنائم جنگی و اسیران و اموال دشمن كه بدست مسلمین رسیده بود مورد تماشای مسلمین قرار گرفت . جبرئیل امین نازل شد و سوره عادیات (صدمین سوره قرآن) به میمنت این پیروزی نازل كرد: و العادیات ضبحا، فالموریات قدحا، فالمغیرات صبحا، فاءثرن به نقعا، فوسطن به جمعا.
اشك شوق از چشمان پیامبر (ص)، سرازیر شد، و در اینجا بود كه آن گفتار معروف را به علی (ع) فرمود: یا علی لولا اننّی اشفق ان تقول فیك طوائف من امّتی ما قالت النصاری فی المسیج عیسی بن مریم لقلت فیك الیوم مقالا لا تمرّ بملاء من الناس الاّ اخذوا التّراب من تحت قدمیك . اگر نمی ترسیدم كه گروهی از امت من مطلبی را كه مسیحیان در باره حضرت مسیح (ع) گفته اند، در باره تو بگویند، در حق تو سخنی می گفتم كه از هر كجا عبور كنی خاك زیر پای تو را برای تبرك برگیرند
در آغاز سوره عادیات كه به مناسبت این پیروزی نازل شده پنج سوگند است كه در پنج آیه آمده و ترجمه آن را در اینجا می آوریم : سوگند به اسبان دونده كه به سوی میدان نفس زنان به پیش می روند، و بر اثر برخورد سم آنها به سنگها، برق از آنها می جهد، وصبحگاهان برق آسا بر دشمن حمله می برند و با حركت سریع خود ذرات غبار را در فضا می پراكنند و دشمن را در حلقه محاصره قرار می دهند پس دسته جمعی به قلب دشمن حمله ور می شوند.