11-26-2009, 12:14 AM
مرحوم ثقة الا سلام كلینى در كتاب شریف كافى آورده است :
روزى بین امام محمّد باقر علیه السلام و بین یكى از نوه هاى امام حسن مجتبى علیه السلام اختلافى واقع شد.
شخصى ، به نام عبدالملك گوید: من اختلاف آن حضرت و پسر عمویش را شنیدم ، جهت صلح و اصلاح خدمت امام باقر علیه السلام رفتم و چون خواستم در آن زمینه صحبت كنم ، حضرت فرمود: آرام باش و در كار ما دخالت نكن .
جریان ما همانند آن شخص است كه در بنى اسرائیل داراى دو دختر بود، یكى از آن ها را به عقد كشاورزى و دیگرى را به عقد كوزه گرى در آورد.
پس از آن كه هر دوى آن ها به خانه شوهر رفتند، روزى پدر به دیدار دختر و داماد كشاورزش رفت و احوال آنان را جویا شد؟
دختر گفت : شوهرم زراعت كرده است و نیاز به آبیارى دارد، اگر خداوند باران بفرستد حال ما خوب است .
سپس به منزل دیگر دختر و دامادش رفت و احوال آنها را پرسید؟
دختر گفت : شوهرم تعداى كوزه ساخته است و آن ها را بیرون گذاشته تا خشك شده و آماده كوره شوند، چنانچه باران نیاید حال ما خوب خواهد بود؛ پدر ضمن خداحافظى ، دست به سوى آسمان بلند كرده و گفت : خدایا، تو خود به احوال هر دوى آن ها و همچنین به مصلحت ایشان آگاه تر مى باشى .
بعد از آن ، حضرت فرمود: ما نیز چنین هستیم و چنین گوئیم
همچنین تاریخ نویسان به نقل از سُدیر صیرفى آورده اند، كه گفته است :
به زیارت كعبه الهى مشرّف شده بودم ، در آن جا امام محمّد باقر علیه السلام را ملاقات كردم ، حضرت دست مرا گرفت ، و روى به جانب كعبه نمود و اظهار داشت : اى سُدیر! مردم موظّف شده اند كه به زیارت این كعبه سنگى آمده و اطراف آن طواف نمایند؛ و آن گاه بایستى نزد ما اهل بیت رسالت آیند و ایمان و عقاید خود را بر ما عرضه دارند تا ما آن ها را راهنمائى و هدایت نمائیم .
سپس امام علیه السلام اشاره به سینه خویش نمود و فرمود: همانا ولایت ما از هر چیزى مهم تر و بلكه اساس و بنیان هر چیزى است .
و پس از آن ، افزود: اى سُدیر! اگر آن دو نفر - ابوحنیفه و سفیان ثورى - نبودند و مردم را به گرد خود جمع نكرده و آن ها را به بى راهه منحرف نمى كردند؛ ما فرصت مناسبى در این سفر حجّ مى یافتیم ، كه مردم را به حقایق دین و منافع دنیا و آخرتشان راهنمایى كنیم و نسبت به تمام امور مادّى و معنوى آشنا و آگاهشان سازیم
روزى بین امام محمّد باقر علیه السلام و بین یكى از نوه هاى امام حسن مجتبى علیه السلام اختلافى واقع شد.
شخصى ، به نام عبدالملك گوید: من اختلاف آن حضرت و پسر عمویش را شنیدم ، جهت صلح و اصلاح خدمت امام باقر علیه السلام رفتم و چون خواستم در آن زمینه صحبت كنم ، حضرت فرمود: آرام باش و در كار ما دخالت نكن .
جریان ما همانند آن شخص است كه در بنى اسرائیل داراى دو دختر بود، یكى از آن ها را به عقد كشاورزى و دیگرى را به عقد كوزه گرى در آورد.
پس از آن كه هر دوى آن ها به خانه شوهر رفتند، روزى پدر به دیدار دختر و داماد كشاورزش رفت و احوال آنان را جویا شد؟
دختر گفت : شوهرم زراعت كرده است و نیاز به آبیارى دارد، اگر خداوند باران بفرستد حال ما خوب است .
سپس به منزل دیگر دختر و دامادش رفت و احوال آنها را پرسید؟
دختر گفت : شوهرم تعداى كوزه ساخته است و آن ها را بیرون گذاشته تا خشك شده و آماده كوره شوند، چنانچه باران نیاید حال ما خوب خواهد بود؛ پدر ضمن خداحافظى ، دست به سوى آسمان بلند كرده و گفت : خدایا، تو خود به احوال هر دوى آن ها و همچنین به مصلحت ایشان آگاه تر مى باشى .
بعد از آن ، حضرت فرمود: ما نیز چنین هستیم و چنین گوئیم
همچنین تاریخ نویسان به نقل از سُدیر صیرفى آورده اند، كه گفته است :
به زیارت كعبه الهى مشرّف شده بودم ، در آن جا امام محمّد باقر علیه السلام را ملاقات كردم ، حضرت دست مرا گرفت ، و روى به جانب كعبه نمود و اظهار داشت : اى سُدیر! مردم موظّف شده اند كه به زیارت این كعبه سنگى آمده و اطراف آن طواف نمایند؛ و آن گاه بایستى نزد ما اهل بیت رسالت آیند و ایمان و عقاید خود را بر ما عرضه دارند تا ما آن ها را راهنمائى و هدایت نمائیم .
سپس امام علیه السلام اشاره به سینه خویش نمود و فرمود: همانا ولایت ما از هر چیزى مهم تر و بلكه اساس و بنیان هر چیزى است .
و پس از آن ، افزود: اى سُدیر! اگر آن دو نفر - ابوحنیفه و سفیان ثورى - نبودند و مردم را به گرد خود جمع نكرده و آن ها را به بى راهه منحرف نمى كردند؛ ما فرصت مناسبى در این سفر حجّ مى یافتیم ، كه مردم را به حقایق دین و منافع دنیا و آخرتشان راهنمایى كنیم و نسبت به تمام امور مادّى و معنوى آشنا و آگاهشان سازیم