12-17-2009, 03:23 PM
علي (ع) فرزند اوّلين خانوادهي هاشمي است که پدر و مادر او هر دو فرزندان هاشماند.
پدر علي (ع) ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند هاشم بن عبد مناف است و مادر او فاطمه دختر اسد فرزند هاشم بن عبد مناف است. خاندان هاشمي از لحاظ فضايل اخلاقي و صفات عاليهي انساني در قبيلهي قريش و اين طايفه در طوائف عرب، زبان زد خاص و عام بوده، فتوت و مروت، فطانت و هوش و شجاعت و پهلواني از خاصههاي بنيهاشم و هر يک به حد اعلي از مختصات علي بن ابي طالب (ع) است.
ابوطالب را چهار پسر بود که به ترتيب سن: طالب و عقيل و جعفر و علي (ع)است و هر يک ده سال از ديگري بزرگتر بودهاند. بعضي مورخين سني نوشتهاند ايامي که قحط سالي معاش خانوادهها را مشکل کرده بود رسول اللّه (ع) از دو عمويش حمزه و عباس خواست که فرزندان ابوطالب را نزد خود نگاهداري کنند و بدين وسيله از بار دوش برادر خود بکاهند.
ابو طالب که عقيل را بيش از ديگر فرزندانش دوست ميداشت او را براي خود نگاهداشت و هر يک از سه پسر ديگر را به يکي از خويشان سپرد، جعفر و طالب را حمزه و عباس، علي (ع) را رسول خدا (ص) تکفل کردند.
اعم از اينکه اين موضوع صحت داشته باشد يا نه، مسلم است که علي (ع) از کودکي
[ صفحه 2]
در سايهي عنايت و تربيت پسر عم گرامي خود قرار گرفت و اساس تربيت روحي و اخلاقي اين کودک نو رسيده و مستعد در دامان بزرگترين معلم و مربي بشريت پايه گذاري شد و استعدادهاي نهفته در روح علي (ع) دست به کار رشد و نمو گرديد.
محبت متقابل اين دو عموزاده و ايثار و فداکاري علي (ع)، تا آنجا رسيد که شب هجرت پيغمبر (ص) علي (ع) به آساني در صدد جانبازي بر آمد و با خفتن در بستر پيغمبر (ص) جان خود را وقايهي جان عزيز رسول اللّه (ص) قرار داد.
حدّت ذهن و قوت فهم و ادراک علي (ع) تا آنجا بود که در سن شش هفت سالگي دعوت رسول خدا (ص) را بسيار بيش از آنچه در اين سن ميتوان تميز داد دريافت و به رسولاللّه (ص) و دين تازهي او ايمان آورد
پدر علي (ع) ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند هاشم بن عبد مناف است و مادر او فاطمه دختر اسد فرزند هاشم بن عبد مناف است. خاندان هاشمي از لحاظ فضايل اخلاقي و صفات عاليهي انساني در قبيلهي قريش و اين طايفه در طوائف عرب، زبان زد خاص و عام بوده، فتوت و مروت، فطانت و هوش و شجاعت و پهلواني از خاصههاي بنيهاشم و هر يک به حد اعلي از مختصات علي بن ابي طالب (ع) است.
ابوطالب را چهار پسر بود که به ترتيب سن: طالب و عقيل و جعفر و علي (ع)است و هر يک ده سال از ديگري بزرگتر بودهاند. بعضي مورخين سني نوشتهاند ايامي که قحط سالي معاش خانوادهها را مشکل کرده بود رسول اللّه (ع) از دو عمويش حمزه و عباس خواست که فرزندان ابوطالب را نزد خود نگاهداري کنند و بدين وسيله از بار دوش برادر خود بکاهند.
ابو طالب که عقيل را بيش از ديگر فرزندانش دوست ميداشت او را براي خود نگاهداشت و هر يک از سه پسر ديگر را به يکي از خويشان سپرد، جعفر و طالب را حمزه و عباس، علي (ع) را رسول خدا (ص) تکفل کردند.
اعم از اينکه اين موضوع صحت داشته باشد يا نه، مسلم است که علي (ع) از کودکي
[ صفحه 2]
در سايهي عنايت و تربيت پسر عم گرامي خود قرار گرفت و اساس تربيت روحي و اخلاقي اين کودک نو رسيده و مستعد در دامان بزرگترين معلم و مربي بشريت پايه گذاري شد و استعدادهاي نهفته در روح علي (ع) دست به کار رشد و نمو گرديد.
محبت متقابل اين دو عموزاده و ايثار و فداکاري علي (ع)، تا آنجا رسيد که شب هجرت پيغمبر (ص) علي (ع) به آساني در صدد جانبازي بر آمد و با خفتن در بستر پيغمبر (ص) جان خود را وقايهي جان عزيز رسول اللّه (ص) قرار داد.
حدّت ذهن و قوت فهم و ادراک علي (ع) تا آنجا بود که در سن شش هفت سالگي دعوت رسول خدا (ص) را بسيار بيش از آنچه در اين سن ميتوان تميز داد دريافت و به رسولاللّه (ص) و دين تازهي او ايمان آورد