نورآسمان

نسخه‌ي كامل: من و على هر كس را كه دشمن ما باشد، در جهنم خواهيم انداخت
شما هم اكنون متن قالب بندي نشده را مي‌بينيد.مشاهده‌ي نسخه‌ي اصلي
تقسيم كننده بهشت و جهنم‏

«اعمش» مفسر بزرگ قرآن و محدث معروف قرن دوم هجرى قمرى در حال مرگ بود. قاضى‏القضاة «كوفه» و «ابوحنيفه» به عيادتش رفتند. ابوحنيفه احوال او را پرسيد، اعمش گفت: «دستم از عمل خير كوتاه است».
يك مرتبه اعمش گريه‏اش گرفت. ابوحنيفه گفت: گويا فهميده‏اى كه روز آخر عمرت است و گناهان زيادى كرده‏اى. اما بزرگترين گناه تو اين است كه در شأن حضرت على - عليه‏السلام - و اهل بيت او حرف‏هاى زيادى زده‏اى و از آنان تعريف بسيار نموده‏اى. حالا بيا و از حرف‏هايى كه در مورد وى گفته‏اى توبه كن تا خداوند تو را بيامرزد. و توبه تا زمانى پذيرفته مى‏شود كه روح از بدن خارج نشده است.
اعمش از خانواده‏اش خواست كه او را بلند كنند. او را بلند كردند. نشست، رو به ابوحنيفه كرد و گفت: آيا كسى مثل شما به كسى مثل من ايراد مى‏گيرد؟ اى اهل كوفه من شما را شاهد مى‏گيرم به درستى كه من در آخرين روزهاى عمرم هستم و در آستانه اولين روزهاى آخرت قرار گرفته‏ام. من از عطاء بن رياح شنيدم كه مى‏گفت:
از رسول خدا - صلى‏اللَّه و عليه و آله و سلم - درباره آيه «القيا فى جهنم كلّ كفار عنيد» پرسيدم. رسول خدا - صلى اللَّه عليه و آله و سلم - فرمود: «من و على هر كس را كه دشمن ما باشد، در جهنم خواهيم انداخت».
ابوحنيفه به قاضى‏القضاة گفت: برخيز برويم! تا مطلب ديگرى(مهم‏ترى) نگفته است.

سيد شرف الدين حسينى استر آبادى، تأويل الايات الظاهره، ص 591.
آدرس اصلي