11-24-2008, 11:57 AM
در هنگام مباحثه كسى كه قصد بيان درس را دارد، بايد چنان با اين مطلب برخورد كند كه گويا قصد تدريس دارد و ديگران كه شنوندهاند، چنان برخورد كنند كه گويا در درس استاد شركت كردهاند؛ اشكال كنند، اعتراض كنند و نقادانه مطالب را بررسى نمايند.
هرچند ممكن است چنين مباحثهاى به جرّ و بحث كشيده شود، اما اين هرگز نكتهاى منفى در بحث نيست، بلكه بسيار تأثيرگذار و رشد دهنده است.
كسى كه مطلب را بيان مىكند، همچنين بايد اشكالات باقى مانده براى خودش را بيان كند و بخشهايى را كه هنوز برايش مبهم مانده و نفهميده، عنوان نمايد تا در بحث كاملاً رفع شود.
چنين مباحثهاى به تحصيل و تفكر عمق مىبخشد و نكات بسيارى را كه در مراحل قبل براى انسان لاينحل مانده، حل مىنمايد و باعث رسوخ مطالب در ذهن مىشود.
از سوى ديگر گاه اشكالاتى كه هممباحث مطرح مىكند، انسان را متوجه نكاتى تازه مىنمايد كه هرگز در مراحل قبل به آنها دست نيافته است.
برگرفته از میقات سبز نوشته آیت الله دکتر مهدی هادوی تهرانی
