نورآسمان

امام صادق(علیه السلام)

إنّ قَوماً أتَوانَبيّاً فقالُوا: اُدعُ لَنا ربَّكَ يَرفَعْ عنّا المَوتَ، فدَعالَهُم فَرفَعَ اللَّه تباركَ و تعالى‏ عنهُمُ المَوتَ، و كَثُروا حتىَّ ضاقَت بهِمُ المَنازِلُ و كَثُرَ النَّسلُ، و كانَ الرّجُلُ يُصبحُ فيَحتاجُ أن يُطعِمَ أباهُ و اُمَّهُ و جَدَّهُ و جَدَّ جَدِّهِ و يرضِيَهُم و يَتعاهَدَهُم، فشُغِلوا عن طَلَبِ المَعاشِ، فأتَوهُ فقالوا: سَلْ ربَّكَ أن يَرُدَّنا إلى‏ آجالِنا الّتي كُنّا علَيها، فسَألَ ربَّه عَزَّ و جلَّ فَرَدَّهُم إلى‏ آجالِهِم.

گروهى نزد پيغمبرى آمدند و گفتند: دعا كن پروردگارت مرگ را از ما بردارد. آن پيامبر برايشان دعا كرد. پس خداوند تبارك و تعالى مرگ را از آن جماعت برداشت. جمعيتشان چندان زياد شد كه خانه‏ها بر آنان تنگ گشت و نسلشان افزايش يافت. (به طورى كه) صبح كه مى‏شد مرد (خانه) مجبور بود پدر و مادر و پدربزرگ و پدربزرگِ پدربزرگش را غذا بدهد و آن‏ها را راضى گرداند (يا به نظافت آنها برسد) و به ايشان رسيدگى نمايد. لذا از كسب و كار باز ماندند. اين بود كه آمدند و گفتند: از پروردگارت بخواه ما را به عمرهايى كه داشتيم برگرداند. آن پيغمبر از پروردگارش، عزو جل چنين تقاضا كرد و خداوند آنها را به مدت‏هاى (معين شده) عمرشان بازگرداند. ميزان الحكمه: ح 19070